Het werk van Marjan Verhaeghe situeert zich tussen beeldhouwwerk en installatiekunst, tussen het object en de ruimte, zonder een welbepaalde richting te kiezen. Zo zijn haar sculpturen fragiel en licht maar toch bijzonder tastbaar en “vol” en vormen zij doorheen het oog en het voelen van de kijker een groter ruimtelijk geheel, een ademruimte, een interactie.
Tussen herkenbaarheid en abstractie speelt Marjan Verhaeghe een bijzonder creatief en open spel met vormen, kleuren, materialen en technieken: materialen als kippengaas, katoen, papier, paraffine, zeep, ijzerdraad en plastiek zijn een eerste referentie naar onze samenleving. Zo onstaan fragiele werken, liggend, hangend of staand, soepel en beweegbaar of verstild, bevroren en gesmolten. Beeld(vorm)en die bestaan van binnen naar buiten, van de woonruimte tot in de tuin, vanuit het innerlijke van de kunstenaar naar de buitenwereld toe: volle vormen, omvormen en binnenvormen. De keuze van het materiaal en de abstracte vormgeving zijn het reslutaat van dit natuurlijk groeiproces. Het zijn verstilde beelden en vormen die uitnodigen tot aanraken, voelen en betasten. Het fragiele en het vergankelijke verstillen hier in de vormgeving van een verhaal, een ervaring of emotie. Een perfect match dus, maar bijzonder breekbaar.

Haar installatie in galerie budA is een dialoog met de bestaande ruimte, een opname van de onmiddellijke omgeving die bovendien plaats laat voor interactie met onvoorziene omgevingsfactoren en kleine details: de wind van een opengaande deur, de tocht van een voorbijganger, de toets (het aanraken) van een bezoeker, de beweging van een performer, de aan- of afwezigheid van de bewoners of het spel van licht en schaduw. Beweging, aanraking, ontroering. Elke bezoeker zoekt, kijkt en voelt voor zichelf. Please do not touch. Fragile.

Tekst : Veerle De Saeger / budA