Het atelier van Benoît Félix, verrassend ondergebracht in de oude wachtzaal van het station van Lustin, stond aanvankelijk model voor het concept en de opbouw van de tentoonstelling. Binnen de muren van de galerie (her)bouwt hij een installatie, geïnspireerd op voorbije losse presentaties en experimenten in zijn atelier. Het resultaat is een subtiele collage, een persoonlijke selectie van bestaande tekeningen en sculpturen binnen een nieuwe context.
Tekenen, knippen en plakken zijn sleutelwoorden in het werk van Benoît Félix. Het lijkt wel of deze kunstenaar voortdurend een spelletje « Papier, schaar, steen » speelt: met één enkele knip of plooi in het papier manipuleert hij een tekening of een schets tot een nieuwe vorm die de omliggende ruimte in zich opneemt. Een tekening wordt zo sculptuur of groter, installatie. Vorm, materie en inhoud dagen elkaar uit en zijn één voor één medium voor de ander. Schaduw en licht zijn belangrijke ruimtelijke toevalselementen: zij benadrukken en ondersteunen het effect van trompe-l’oeil en geven leegte een picturale waarde. Wat op het eerste zicht afwezig is, is subtiel aanwezig.
Met uitzondering van soms kleine kleurdetails, sporen van transparante verftoetsen, natuurlijke pigmenten of inkt, werkt Benoît Félix voornamelijk met potlood, papier en schaar. Naald en draad, het knippen en het naaien, in het bijzonder, zijn vaak in één of andere vorm aanwezig, soms abstract dan weer concreet (zoals bijvoorbeeld een naald die uit een presentatiebox hangt) maar nooit ernstig. Dubbelzinnigheid, humor en grensoverschrijding is typisch voor het werk van Benoît Félix. Zijn tekeningen zijn zeker niet complex te noemen, maar spontaan, grappig en bijzonder subtiel.

Het oeuvre van Félix bestaat naast een uitgebreide reeks tekeningen ook uit lineaire sculpturen die hij zelf eenvoudigweg ‘lignes’ noemt: dit zijn met een cuttermes uitgesneden kalligrafische schetsen, spontane cirkelbewegingen op papier of eenvoudige rechte lijnen die telkens opnieuw geïntegreerd en gecombineerd worden binnen een geheel. Monumentaal zijn daarbij zijn grote zwarte stifttekeningen, uitgesneden tot in het kleinste detail en losjes aan de muur gespeld. Hedendaagse kalligrafie, gestueel en monumentaal.
Dit lijnenspel zien we ook terugkeren in een reeks vegetale installaties of ‘branchements’: fragiele sculpturen van in elkaar gemonteerde takken en twijgen die los of steunend tussen twee muren in de ruimte geplaatst zijn. Ook hier slechts af en toe een spoor van kleur. De lijn, haar spontaniteit, haar eenvoud en haar symboliek staan hier telkens opnieuw centraal. Niets is wat het lijkt.

Het werk van Benoît Félix werd recent nog geselecteerd voor de Triënnale van Namur 2006 en voor de groepstentoonstelling «Du dessin à l’animation du dessein» (Galerie du Prêt d’Oeuvres d’Art, Château Malou – Médiatine) in Brussel. Dit voorjaar was hij ondermeer ook te zien in een schitterende solotentoonstelling « Disegnare » in galerie Senzatitolo in Rome. Na de tentoonstelling in galerie budA volgen tentoonstellingen in Breda, in Lokaal 01 en later ook in Les Brasseurs, ruimte voor hedendaagse kunst in Luik (2008).

Tekst : Veerle De Saeger / budA