In het najaar van 2003 openden Hans Van Blijenbergh en Veerle De Saeger de ruwbouw van hun vernieuwde woning in Asse voor familie en vrienden met een kleine tentoonstelling. Toen dit een succesvolle formule bleek te zijn beslisten zij om de voorbouw en de lege kamers van het huis ook in de toekomst verder te gebruiken als tentoonstellingsruimte. Eind 2004 was de eerste tentoonstelling écumes urbaines, met werk van Bob Verschueren en Pierre-Philippe Hofmann meteen een feit. Sindsdien breidden de activiteiten van de galerie zich meer en meer uit, met twee tot drie tentoonstellingen per jaar en een vaste collectie. De galerie annex woning te Buda 14 groeide uit tot een artistieke ruimte voor tentoonstellingen en zelfs hedendaagse dans (in 2006 fungeerde de woonkamer van het huis als podium voor de dansvoorstelling Vous Permettez?).

Met een uitzonderlijk concept en een geslaagd evenwicht tussen privéwoning en kunstgalerie wordt het erkende artistieke gebeuren op zijn kop gezet en vervagen de klassieke grenzen tussen het publieke (de galerie) en het particuliere (de woning). De bewoners zijn tegelijk kunstliefhebber, publiek en curator. Het publiek is tegelijk gast en pottenkijker.

Een overzicht van de voorbije tentoonstellingen: Pierre-Philippe Hofmann en Bob Verschueren (écumes urbaines, 2004), Jacques Fleureaux (uomo universalis, 2004), Frantz Absalon (au fil de la couleur, 2005), Roos Van de Velde (listen to a stone, 2005), François Daireaux (le salon marocain, 2006), Marjan Verhaeghe (please do not touch. fragile, 2006), Ronald Ceuppens en Katrien De Meurichy (tell me, 2006), Benoît Félix (ce qui arrive… tekenen? dessiner?, 2007) en Hugo Meert (céramique pour l’estomac, 2007). In permanente collectie is er doorlopend werk van Frantz Absalon (sculpturen) en Jacques Fleureaux (schilderijen).

Nu, precies 5 jaar later zet galerie budA opnieuw zijn deuren open voor een mooie overzichtstentoonstelling naar aanleiding van haar vijfde verjaardag.

HOME, 5 jaar galerie budA is een groepstentoonstelling met nieuw werk van vijf Belgische kunstenaars die eerder al solo in de galerie aan het werk waren: Bob Verschueren, Pierre-Philippe Hofmann, Marjan Verhaeghe, Benoît Félix en nieuwkomer Capucine Levie. Het resultaat is zoals altijd een intieme, no-nonsense presentatie van hedendaagse kunst rond thema’s als het vegetale, het fragiele en het vergankelijke. De tentoonstelling is de ideale gelegenheid om als vaste bezoeker een overzicht van de voorbije vijf jaar te herzien en nieuw werk van deze kunstenaars te ontdekken. Tegelijk is dit het moment suprème voor nieuwkomers met interesse in hedendaagse kunst om kennis te maken met deze bijzondere galerie en haar activiteiten.

Deelnemende kunstenaars: Bob Verschueren, Pierre-Philippe Hofmann, Marjan Verhaeghe, Benoît Félix en Capucine Levie

Bob Verschueren (°1945, woont en werkt in Brussel) tast in zijn werk de grenzen van het vegetale en het poëtische af. Gedreven door een onuitputtelijke interesse in en een brede kennis van de natuur, werkt Bob Verschueren alleen met natuurlijke materialen zoals planten, takken, bladeren, groenten en gewassen die hij componeert tot grote vegetale installaties (zoals de installatie in het salon van de galerie tijdens écumes urbaines in 2004), sculpturen of assemblages. Het zijn stuk voor stuk stil-levens, sporen van een poëtisch proces van vergankelijkheid en aftakeling. De metamorfose en transformatie van plantaardige materialen (kleurverandering, geur, verdroging en verschrompeling) is zijn poëtische beeldtaal, zijn geschrift. De natuur wordt van buiten naar binnengebracht en ingeschakeld in een onophoudelijk proces van constructie en deconstructie. Zowel in zijn vegetale installaties als in zijn still-life foto’s verwijst Bob Verschueren aan de hand van dit creatieve proces telkens naar de troebele relatie tussen mens en natuur.

Fotograaf Pierre-Philippe Hofmann (°1976, woont en werkt in Brussel) heeft een voorkeur voor niet-perfecte landschappen en stadsbeelden. Zijn zoektocht naar het perfecte beeld van dit imperfecte landschap leidde de voorbije jaren ondermeer tot het project lieux communs, een reeks topografische foto’s aan de hand van de taalgrens in België. Met zijn conceptuele, bijna documentaire werkwijze doorbreekt Pierre-Philippe Hofmann het transparante beeld van het landschap en laat hij ons op een humoristische manier kennismaken met verborgen sociaal-maatschappelijke en cultureel-politieke relaties. Met een objectief ontluikende blik op zijn omgeving brengt hij de banaliteit van een landschap (Brussel, Shangai of IJsland) in beeld. Heel wat van zijn foto’s zijn dan ook verstilde, bevroren beelden van deze aanwezigheid van de mens in en haar impact op het landschap. De natuur is opmerkelijk kwetsbaar en stil aanwezig in het beeld alsof zij op het punt staat te verdwijnen voor het oog van de camera.

Het beeldend werk van Marjan Verhaeghe (°1958, woont en werkt in Wachtebeke) situeert zich tussen sculptuur en installatie, tussen het object en de ruimte zonder een bepaalde richting te kiezen. Zo zijn haar werken fragiel, sober en licht maar bijzonder pakkend en vormen zij doorheen het oog en het gevoel van de kijker een groter ruimtelijk geheel, een interactie. Tussen herkenbaarheid en abstractie speelt Marjan Verhaeghe een bijzonder creatief en gevoelsmatig spel met vormen, kleuren en materialen. Zo ontstaan eenvoudige beeld(vorm)en, liggend, hangend of staand (of een fase tussenin), soepel en beweegbaar of verstild in trance. Vormen die uitnodigen tot aanraken, voelen en betasten. Het breekbare en het vergankelijke verstillen in de vormgeving van een verhaal, een ervaring of een gevoel. Haar werk vormt een perfect match tussen vorm en inhoud. Op uitnodiging van lokale organisatoren verbleef Marjan Verhaeghe de voorbije jaren verschillende keren in China, Zweden, Noorwegen en Frankrijk, waar niet ze alleen als beeldend kunstenaar maar tevens als docent te gast was en er verschillende workshops leidde. De reeks No-made is het resultaat van deze opeenvolgende residenties en de artistieke verwerking ervan in haar atelier in België.

Knippen, plakken, naaien en plooien staan centraal in het werk van Benoît Félix (°1969, woont en werkt in Namen). Het lijkt wel of deze kunstenaar voortdurend een spelletje papier, schaar, steen speelt. Met één enkele knip of plooi manipuleert hij een blad papier tot een subtiele tekening, assemblage of minisculptuur die de omliggende ruimte in zich opneemt. Humor is dan ook de rode draad doorheen zijn tekeningen. Met uitzondering van enkele kleurrijke details, zoals transparant aangebrachte acrylverf, sporen van Oost-Indische inkt of notenbeits werkt Benoît Félix voornamelijk met potlood, papier en spelden. Naald en draad zijn vaak in één of andere vorm, verborgen of concreet, aanwezig. Het oeuvre van Benoît Félix bestaat naast een reeks opmerkelijk eenvoudige tekeningen en collages uit enkele grotere ‘lineaire sculpturen’: dit zijn met een cuttermes uitgesneden tekeningen of gestes op papier die, aan de muur gespeld, een sculptuur vormen. Schaduw, licht en ruimte zijn belangrijke toevalselementen in dit werk: zij benadrukken en ondersteunen het effect van trompe-l’oeil en geven leegte en schaduw picturale waarde. De spontaniteit en het minimale van de lijn spelen een subtiel spel met elkaar waarbij niets is wat het is: “trouver ce que je ne sais pas que je cherche” (Benoît Felix).

Voor Capucine Levie (°1971, woont en werkt in Namen) is de natuur een waar laboratorium voor haar vegetale sculpturen en ‘wandtapijten’. In haar atelier in Saint-Germain bij Namen worden verschillende plantaardige materialen bewaard, gedroogd, gemengd en gekookt tot kleurrijke picturale dragers die de basis vormen van haar artistieke creaties. Haar werk ontstaat eerder spontaan en neemt nooit monumentale proporties aan. Haar techniek is bijna ambachtelijk maar tegelijk experimenteel. Deze anti-monumentaliteit maakt dat haar werk een bijzondere verbondenheid heeft met de mens en de natuur. Niets is overweldigend, niets is dwingend maar als toeschouwer voelen we een onmiddellijke verbondenheid met haar werk. Haar vegetale sculpturen dringen zich niet op aan een bepaalde ruimte of omgeving maar integreren het aanwezige licht en tasten de ruimte af. Haar cocon-achtige, organische sculpturen in riet vormen een mooi lineair spel met de omgeving en getuigen van een verlangen naar nestwarmte en geborgenheid. De natuur als universele taal en communicatiemiddel.

Tekst : Veerle De Saeger / budA